Alman mimar Hermann Sörgel’in 1928 yılında ortaya attığı “Atlantropa” projesi, Akdeniz’i küçülterek Avrupa ile Afrika’yı karadan birbirine bağlamayı ve Cebelitarık Boğazı’na kurulacak dev bir barajla bölgenin çehresini değiştirmeyi hedefliyordu.
Plan doğrultusunda Cebelitarık, Çanakkale Boğazı ve Sicilya-Tunus hattında barajlar inşa edilerek Atlantik’ten gelen su akışı kesilecek, buharlaşma yoluyla Akdeniz’in su seviyesi bir yüzyıl içinde 100 ila 200 metre düşürülecekti. Kuruyan deniz tabanlarında açılan geniş arazilerde devasa tarım alanları, yeni şehirler ve iki kıtayı bağlayan demiryolları kurulması; barajlardan elde edilecek devasa hidroelektrik enerjisiyle de dönemin işsizlik ve enerji krizlerinin çözülmesi amaçlanıyordu.
Ancak Akdeniz’deki tuzluluk oranını artırarak deniz yaşamını, balıkçılığı ve iklimi altüst edecek olan bu sömürgeci vizyon, devasa maliyetler, İkinci Dünya Savaşı ve siyasi anlaşmazlıklar nedeniyle hiçbir devletten kabul görmedi.
Sörgel’in 1952’deki ölümünün ardından rafa kalkan Atlantropa, tarih sayfalarında gerçekleştirilememiş ütopik bir mühendislik projesi olarak kaldı.
Dönemine göre inanılmaz cesur ama bir o kadar da ürkütücü bir fikir. Akdeniz’in ekosistemini ve çevredeki ülkelerin geleceğini nasıl etkileyeceğini düşününce, hayata geçirilmemiş olması belki de büyük bir şans.